Panzerkampfwagen VI Tiger – niemiecki czołg ciężki

Panzerkampfwagen VI Tiger - Tygrys

Czołg PzKpfw VI Tiger zdobył sławę na polach bitew II wojny światowej. Ta konstrukcja, sprzed ponad 70 lat, wciąż rozpala wyobraźnię wielu miłośników broni pancernej. Dzięki potężnej armacie kal. 88 mm i pancerzowi sięgającemu 100 mm stanowił śmiertelne zagrożenie dla każdego przeciwnika, z którym przyszło mu się wówczas zmierzyć.  Choć jego kariera bojowa była bardzo krótka, gdyż trwała zaledwie trzy lata, to wpisał się on na trwałe do historii wojskowości, stając się pancerną legendą.

czołg Tygrys I - armata

czołg Tygrys I - pancerz

W 1935 roku w Niemczech przywrócono zasadniczą służbę wojskową i powołano Wehrmacht. W czasie dynamicznych zbrojeń przystąpiono m.in. do formowania wojsk pancernych, czyli Panzertruppen. Jednostki pancerne wyposażono początkowo w czołgi lekkie, o masie do 10 ton, a następnie średnie, o masie ok. 20 ton. Ich uzupełnieniem miały być mniej liczne czołgi ciężkie, przeznaczone nie do działań manewrowych, a do zadań związanych z bezpośrednim przełamaniem doraźnie przygotowanych umocnień polowych przeciwnika. Czołgi takie określano mianem Durchbruchswagen (DW), wozy przełamujące. W 1935 roku przystąpiono do pierwszych prac studyjnych nad takimi pojazdami, w założeniu o masie 30 ton lub 60 ton, w pierwszej kolejności zlecając prace nad docelową jednostką napędową o mocy 600 KM. Prace te nie miały jednak wysokiego priorytetu i traktowano je wyłącznie jako studium wykonalności.
W 1937 roku przedstawiciele Heeres-Waffenamt (Urząd Uzbrojenia Wojsk Lądowych) zwrócili się do firm Henschel (podwozie) i Krupp (wieża i uzbrojenie główne) ze zleceniem budowy demonstratora technologii czołgu DW 1 o masie 30 ton, uzbrojonego w armatę kal. 7,5 cm (Niemcy kaliber dział zapisywali w centymetrach); pancerzu czołowym grubości 50 mm, co gwarantowało odporność na ostrzał z ówczesnych armat przeciwpancernych kal. 20–45 mm; jednostce napędowej o mocy maks. 300 KM. Czołg taki, ale bez docelowej wieży, skompletowano w 1938 roku.
Tymczasem w 1938 roku Heeres-Waffenamt rozpisał konkurs na przyszły czołg ciężki o masie 30 ton, nadając projektowi oznaczenie VK30. Większość wymagań powielało te z DW I. Prace nad wozami dwóch firm, Henschla z modelem VK3001(H) i Porsche z VK3001(P) przeciągnęły się do 1941 roku o czym szerzej można przeczytać w monografii Tiger I, która ukazała się w czasopiśmie „Wozy Bojowe Świata”.
Latem 1941 roku Heeres-Waffenamt zlecił prace nad nowym modelem czołgu ciężkiego, oznaczonym jako VK 45 (czołg 45-tonowy), uzbrojonym w wieżę Kruppa projektowaną dla czołgu VK 3001(P) i z silnikiem o mocy 650 KM. Po miesiącach prac, o których możecie poczytać m.in. w przywołanej monografii Wozów Bojowych Świata specjalna komisja wojskowa zdecydowała, że ze względu na liczne awarie pojazdu Porsche’a, do produkcji seryjnej należy skierować czołg zaprojektowany przez zespól konstruktorski Henschla.